Saturday, April 15, 2006

ശിഥിലബിംബങ്ങളുടെ വ്യഥിതകാമുകന്‍

ശത്രു ഞാന്‍ സഖാവു നീ പിച്ചാത്തി മടക്കുക
മിത്രങ്ങളാകാം, ഹസ്തദാനവുമാകാം തമ്മില്‍.
മെതിച്ച കതിരുകള്‍ പതിരിന്‍ കിനാവുകള്‍
ചതുര്‍ഥിയാകുന്നിന്നു ചുവപ്പു നക്ഷത്രങ്ങള്‍
-ഭൂപടത്തിലെ വേരുകള്‍

- വിപ്ലവസ്വപ്നങ്ങള്‍ കൈമോശം വന്നതിനെപ്പറ്റി എ.അയ്യപ്പന്‍ എഴുതി. ഈ കവിക്കു കവിത സുന്ദര കല്‍പ്പനയല്ല, ജീവിതത്തിന്നു നേര്‍ക്കു പിടിച്ച കണ്ണാടിയാണ്‌. വഴിയില്‍ അയ്യപ്പന്റെ നിഴലു കാണുമ്പോള്‍ത്തന്നെ നിഷ്ക്രമിക്കുന്ന ഞാനടക്കമുള്ള വായനക്കാര്‍ അയ്യപ്പന്‍ കവിതയുടെ മൂര്‍ച്ച തിരിച്ചറിഞ്ഞവരാണ്‌. അയ്യപ്പന്‍ കവിതകളില്‍ ആധുനീകബിംബങ്ങള്‍ ഏച്ചുകെട്ടല്ല, കവിതയുടെ ചോരയിറ്റുന്ന ആത്മാവാണ്‌. നിയതമായ ശൈലിയും കീഴ്വഴക്കങ്ങളും ലംഘിക്കുന്ന അയ്യപ്പന്‍ കവിതകള്‍ ശിഥില ബിംബങ്ങളുടെ വിലാപമാകുന്നു:

ഇതായെന്‍ കണ്ണുനീര്‍ ഹരിതപത്രമേ,
ചുവപ്പിഷ്ടമെങ്കിലെടുത്തുകൊള്ളുക
ഇതായെന്‍ പാദങ്ങള്‍ മഴയുടെ മണ്ണേ
നടപ്പിഷ്ടമെങ്കില്‍ ഈ ഭാരമേല്‍ക്കുക
-ധ്രുവങ്ങള്‍

മലയാള ഭാവുകത്വത്തിന്റെ സംക്രമണ ഘട്ടത്തെയാണ്‌ കവി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്‌. അതാകട്ടെ കവിതയെ ഗൃഹാതുരത്വത്തിലും ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളിലും അഭിരമിക്കാന്‍ വിടാതെ വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ ദുരന്തങ്ങളിലേക്ക്‌ നയിക്കുന്നു.

പത്തുസെക്കന്റേയുള്ളൂ
വസ്ത്രത്താല്‍ മുഖം മൂടാന്‍
സ്റ്റെത്തിലെ മിടിപ്പിനു വേഗത കുറയുന്നു,
വജ്രസൂചിയാല്‍ കീറാം
സ്ഫടിക വാതായനം
സ്പന്ദമാപിനികള്‍ക്കു പകരാം അഞ്ചാംപനി.
തലച്ചോറൊരു പുഷ്പം
വലം വയ്ക്കുന്നൂ ഭൃംഗം
ഉലയാം ഹൃദയത്തില്‍
വെളുത്ത രക്താണുക്കള്‍
കുടിച്ചുതീര്‍ക്കുന്നെന്റെ ജീവനെ
വറ്റിത്തീര്‍ന്നെന്‍
കുടിവെള്ളത്തിന്‍ കിണര്‍
മരിക്കുന്നെന്റെ പക്ഷി.
-മരിക്കുന്നെന്റെ പക്ഷി

കാവ്യശാസ്ത്രപരമായ ലക്ഷണങ്ങളൊക്കാത്ത അയ്യപ്പന്‍ കവിത ധ്വജഭംഗം സംഭവിച്ച കാലത്തിന്റെ ചവിട്ടേറ്റ പതാകയാകുന്നു. കവിയെന്ന നിലയില്‍ അയ്യപ്പന്‍ എവിടെ നില്‍ക്കുന്നു എന്നതിന്‌ കാലം ഉത്തരം പറയട്ടെ. നമുക്കു അയ്യപ്പന്റെ കവിതകളെ വെറുക്കാം, തിരസ്കരിക്കാം, ഒട്ടൊരു ജാള്യതയോടെ സ്വീകരിക്കുകയുമാകാം - എന്നാല്‍ അവയെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാന്‍ സാദ്ധ്യമല്ല.

ആരവങ്ങളില്ലാതെ

ഇക്കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം അന്തരിച്ച ആര്‍. രാമചന്ദ്രന്‍ വളരെയൊന്നും അറിയപ്പെടാതെ പോയ കവിയാണ്‌. തികഞ്ഞ കാവ്യസിദ്ധിയും അഴകുള്ള ഭാഷയും കൈവശമുണ്ടായിരിന്നിട്ടും അദ്ദേഹം ഒഴുക്കിനൊപ്പം നീന്താനിഷ്ടപ്പെടാതെ സ്വന്തം കൈത്തോടു തേടിപ്പോയി. സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളില്‍ വ്യാപരിക്കാതെ തന്നിലേക്കു കാഴ്ച നീട്ടിയ രാമചന്ദ്രന്‍ ഒരു പക്ഷെ മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രമുഖനായ വൈയക്തിക കവിയാണ്‌. ആകാമായിരുന്നതിന്റെയും ആയിത്തീര്‍ന്നതിന്റെയും ഇടയില്‍ വീര്‍പ്പു മുട്ടുന്ന കവിയെ കാണുക:

മുട്ടി വിളിച്ചിതെന്നാത്മാവി,ലെത്രയോ
വട്ടം മധുരമായ്സ്സംഗീത വീചികള്‍
എങ്കിലും ശ്രദ്ധിച്ചതില്ല, ഞാന്‍ കമ്പിക-
ളെല്ലാമഴിഞ്ഞേ കിടന്നിതെന്‍ വല്ലകി
-പരിത്യക്തര്‍

മുന്നില്‍ത്തെളിയുന്ന ഇരുട്ടിനെ എതോ മന്ദ്ര വിഷാദം പൊതിയുന്നതും നോക്കി മൌനത്തിന്റെ ശ്യാമതീരങ്ങളില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കവി ദൈവത്തെയറിയുന്നു.

ഈയന്ധകാരത്തി,-
ലീ നിശ്ശബ്ദതയില്‍
നിന്‍ കരളിലെ-
ശ്ശ്യാമവര്‍ണമാം ദുഖത്തിന്‍ സത്യം
എന്നെച്ചൂഴു-
മീയേകാന്തതയില്‍ നിഴലിക്കേ,
വിശ്വനായക,
നിന്നെ ഞാനറിയുന്നേന്‍.
-ദിവ്യദുഖത്തിന്റെ നിഴലില്‍

ഭാഷയുടെ കാല്‍പ്പനികസൌന്ദര്യമാവാഹിക്കുന്ന ചില വരികള്‍:

കുന്നിന്‍ചെരുവിലക്കൊന്നതന്‍ പൂവണി-
ക്കയ്യിലുറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു സന്ധ്യകള്‍

പുണരാ,നിപ്പാരിനെക്കരളിലണച്ചൊന്നു
പുണരാനെനിക്കു കഴിഞ്ഞുവെങ്കില്‍!

തന്നിലേക്കു ചുരുങ്ങി ഇരുളിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ തേടിപ്പൊയ കവി എത്തിച്ചേരുന്നത്‌ ശൂന്യതയുടെ വിജനസ്ഥലിയില്‍!

പിന്നെ?
സന്ധ്യകള്‍
മരവിച്ചേ മരിക്കും മാര്‍ഗ്ഗം

പിന്നെ?
പറക്കാന്‍ കൊതിയാര്‍ന്നേ
വാടി വീണിടും മലര്‍

. . . .

പിന്നെ?
കാലത്തിന്നഭംഗമാം
മൂകരോദനം
പിന്നെ?
പിന്നെ...!
- പിന്നെ?

ശൂന്യതയുടെ ആഴങ്ങളില്‍ നിന്നു നിമിഷാര്‍ദ്ധങ്ങളുടെ വളപ്പൊട്ടുകള്‍ കണ്ടെത്തി ആ കാവ്യസപര്യ സാര്‍ഥകമാകുന്നു:

ഒന്നു,മില്ലൊന്നുമില്ല
മീതെ
പകച്ചേ നില്‍ക്കുമംബരം മാത്രം.
താഴെ
കരളുറഞ്ഞേ പോകും പാരിടം മാത്രം.

ഒന്നു,മില്ലൊന്നുമില്ല
വഴിയറിയാതണയും
പൊല്‍ക്കതിര്‍ മാത്രം.
കൊതി പൂണ്ടുയരും
പച്ചിലക്കൂമ്പു മാത്രം.

ഒന്നു,മില്ലൊന്നുമില്ല
ഒരു ചുംബനം മാത്രം
ഒരു നിര്‍വൃതി മാത്രം.

ഒന്നു,മില്ലൊന്നുമില്ല
അടരുമലര്‍ മാത്രം
പടരുമിരുള്‍ മാത്രം.

ഒന്നു,മില്ലൊന്നുമില്ല
- ഒന്നുമില്ല

തന്നില്‍ നിന്നു ഇരുളിന്റെ ശുദ്ധശൂന്യതയിലേക്കു സഞ്ചരിച്ച കവിമനസ്സിനെ സാമൂഹ്യജീവിതത്തിന്റെ ശബ്ദഘോഷം ആകര്‍ഷിക്കുന്നില്ല. അതു തന്നെയാവാം രാമചന്ദ്രന്‍ കവിതകളുടെ ശക്തിയും ദൌര്‍ബല്യവും.