Wednesday, February 08, 2006

അവസാനത്തെ സായാഹ്നം

മറ്റൊരു രാത്രി, വിദൂരസ്ഥമര്‍മ്മരം;
യുദ്ധത്തിലേക്കു നീങ്ങുന്നതാം തീവണ്ടി.
വായിക്കും ഹാര്‍പ്സിക്കോര്‍ഡില്‍ നിന്നു കണ്മുന
നീട്ടിയവള്‍ നില്‍ക്കും പ്ലാറ്റ്ഫൊര്‍മിലെക്കയാള്‍.

കണ്ണാടിയില്‍ സ്വയം കാണുന്ന പോല്‍, പ്രതിബിംബിച്ചു
കാണായവളുടെയംഗലാവണ്യത്തിലവന്റെ യൌവനം,
നോവു പുരണ്ട്‌; ഓരോ സ്വരത്തിലും കാമ്യമായ്‌, ദീപ്തമായ്‌.

പെട്ടെന്നു രൂപം മുറിഞ്ഞവള്‍ നിന്നു പോയ്‌,
എന്തെന്നറിയാതെ, നീങ്ങും ജനാലക്കല്‍,
നെഞ്ചിന്‍ പെരുമ്പറക്കൊട്ടിന്നു കാതോര്‍ത്ത്‌.

വാദ്യം നിലച്ചു, ചെറുകാറ്റു വീശിയുള്ളില്‍,
വിചിത്രമജ്ഞാതം നിന്നൂ നിലക്കണ്ണാടിയിലൊരു മൃഗകങ്കാളം.

- Rainer Maria Rilke

(റില്‍ക്കെയുടെ ഒരു പ്രസിദ്ധ രചന. ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്തെ ഒരു വേര്‍പാടിന്റെ ദൃശ്യം.)

I like this piece especilally for its poise and multilinear description. First stanza is in third person and shows the soldier looking out of the train watching his beloved. Seconed stanza is in his view point, whereas third stanza depicts her point. And the last stanza is mixed, the first line shows him in the train, and the next her, back in her room and looking at the image of doom in the mirror.

0 പിന്മൊഴികള്‍:

Post a Comment

<< Home